Επειδή κάποιος άνεμος προβληματισμού αρχίζει να φυσάει σε κύκλους αγωνιστών που βρίσκονται ΕΝΤΟΣ αυτής της «Αριστεράς» και αρχίζουν να «σπάνε» κάποια ταμπού και προκαταλήψεις, θα αναδημοσιεύσουμε κάποια κείμενά μας σχετικά με την Παγκοσμιοποίηση, τη Νέα Τάξη και τις νέες
προκλήσεις.
Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο πριν από ΔΕΚΑ(10) χρόνια. Δημοσιευμένο στο πρώτο τεύχος του ΡΕΣΑΛΤΟ. ΟΣΟΙ εξακολουθούν να σκέφτονται σήμερα κόντρα στην αλαζονική ανοησία που επελαύνει, όσοι δεν είναι υπόδουλοι στοχαστές ή αιχμάλωτοι δογμάτων και λεκτικών στερεοτύπων εύκολα διαπιστώνουν ότι ζούμε το πιο αντιδραστικό ιστορικό σχήμα της Ιστορίας: Την «επέλαση» της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Διαπιστώνουν ακόμα και το εξής παράδοξο: Ότι οι περισσότερο επιρρεπείς στην κοσμοπολίτικη παραπλάνηση είναι οι «ιστορικοί αριστεροί»: οι σοσιαλδημοκράτες και οι «μετανιωμένοι» κομμουνιστές. Και είναι αυτά τα ναυάγια της αριστεράς που δίνουν σήμερα το ιδεολογικό και ηθικό άλλοθι στην πλανητική εξουσία. Είναι αυτοί που αποτελούν σήμερα το προνομιακό ιδεολογικό, πολιτικό και πολιτισμικό πεδίο του υπερκαπιταλιστικού κοσμοπολιτισμού, της καταναγκαστικής και συνοπτικής αμερικανοποίησης, της πλήρους διάλυσης των πολιτισμικών παραδόσεων, κάθε συλλογικής κοινωνικής και εθνικής συνείδησης.
προκλήσεις.
Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο πριν από ΔΕΚΑ(10) χρόνια. Δημοσιευμένο στο πρώτο τεύχος του ΡΕΣΑΛΤΟ. ΟΣΟΙ εξακολουθούν να σκέφτονται σήμερα κόντρα στην αλαζονική ανοησία που επελαύνει, όσοι δεν είναι υπόδουλοι στοχαστές ή αιχμάλωτοι δογμάτων και λεκτικών στερεοτύπων εύκολα διαπιστώνουν ότι ζούμε το πιο αντιδραστικό ιστορικό σχήμα της Ιστορίας: Την «επέλαση» της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Διαπιστώνουν ακόμα και το εξής παράδοξο: Ότι οι περισσότερο επιρρεπείς στην κοσμοπολίτικη παραπλάνηση είναι οι «ιστορικοί αριστεροί»: οι σοσιαλδημοκράτες και οι «μετανιωμένοι» κομμουνιστές. Και είναι αυτά τα ναυάγια της αριστεράς που δίνουν σήμερα το ιδεολογικό και ηθικό άλλοθι στην πλανητική εξουσία. Είναι αυτοί που αποτελούν σήμερα το προνομιακό ιδεολογικό, πολιτικό και πολιτισμικό πεδίο του υπερκαπιταλιστικού κοσμοπολιτισμού, της καταναγκαστικής και συνοπτικής αμερικανοποίησης, της πλήρους διάλυσης των πολιτισμικών παραδόσεων, κάθε συλλογικής κοινωνικής και εθνικής συνείδησης.
Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς το μέγεθος του ακρωτηριασμού και της ισοπέδωσης της σκέψης όταν οι παραδοσιακές δυνάμεις της αριστεράς έχουν μετατραπεί σε ιδεολογικούς απολογητές της πλανητικής βαρβαρότητας, σε χρήσιμους ηλιθίους της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Παρόλα όμως αυτά, και επειδή η ζωή πάντα θα διεκδικεί τα δικαιώματά της, διαμορφώνεται, στην Ελλάδα και διεθνώς, ένα ρεύμα σκέψης που επιχειρεί, μέσα στο παγωμένο τοπίο της αντίδρασης και των «αριστερών» στερεοτύπων, να σπείρει το άνθος των μεγάλων και γόνιμων ιδεών: Να θέσει δηλαδή προς συζήτηση τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας. Αυτός είναι και ο σκοπός αυτού του κειμένου.
Παγκοσμιοποίηση-Νέα Τάξη
Η παγκοσμιοποίηση δεν ήταν ένα τυχαίο παραστράτημα της Ιστορίας, ούτε και μοιραίο, δηλαδή ιστορικός μονόδρομος. Εάν η πλανητική εξουσία και τα εγχώρια εκτελεστικά της όργανα και φερέφωνα, κάθε «εκσυγχρονιστικής» ή «αριστερής» απόχρωσης εμφανίζουν αυτή τη γιγάντια ιστορική οπισθοδρόμηση σαν πρόοδο και μονόδρομο αυτό οφείλεται στις μεγάλες ιστορικές ήττες των Κοινωνικών Κινημάτων, στην αποστέωση της κομμουνιστικής αριστεράς, στη σύγχυση, τις αγκυλώσεις και την ιστορική μετάλλαξη της παραδοσιακής αριστεράς. Αρχικά πρέπει να γκρεμίσουμε ένα μύθο. Το μύθο που ταυτίζει την παγκοσμιοποίηση με την παγκόσμια ανθρώπινη κοινότητα, δηλαδή με την ενότητα και τη συναδέλφωση των λαών, με τη διεθνή αλληλεγγύη και το διεθνισμό. Η παγκοσμιοποίηση είναι ακριβώς το αντίθετο: Η πολτοποίηση των λαών. Η διαίρεση και το αιματοκύλισμά τους, συνακόλουθα η μετατροπή των ανθρώπων σε γρανάζια, σε άβουλα όντα που θα ανταγωνίζονται και θα σπαράσσονται μεταξύ τους.
Δεν είναι οι λαοί που οικοδομούν την παγκόσμια λαϊκή κοινότητα, αλλά ο καπιταλισμός που ενοποιεί τα παγκόσμια συμφέροντά του και τη βαρβαρότητά του. Η οικονομική βάση της παγκοσμιοποίησης είναι οι συγχωνεύσεις των γιγάντιων επιχειρήσεων, η συγκρότηση των πλανητικών, υπερεθνικών μονοπωλίων. Και είναι αυτή η νέα ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία που επελαύνει σήμερα ανάμεσα σε ακρωτηριασμένα κορμιά και ισοπεδωμένες πόλεις για να επιβάλει τα συμφέροντά της. Θέλει να επιβάλει σε παγκόσμια κλίμακα μια μοντέρνα, ανώτερης μορφής, αποικιοκρατία.