Η Ευρώπη, γράφει ο Marc Rousset, είναι ένας πολιτισμός, ένα σύνολο δηλαδή κληρονομιάς θρησκευτικής, φιλοσοφικής, πολιτιστικής, καλλιτεχνικής που είναι κοινό κεκτημένο των κοινωνιών μας. Οι ευρωπαϊκές αξίες έρχονται από την ιστορία μας, τη γεωγραφική μας θέση,τις κοινωνικές συνθήκες. Έχουν την πηγή τους στην χριστιανική παράδοση, στην ελληνική και τη λατινική αρχαιότητα, στο δημιουργικό κίνημα της Αναγέννησης, στην περίοδο του γαλλικού διαφωτισμού, στον γερμανικό ρομαντισμό και στη συμβολή του ορθολογισμού και της επιστημονικής σκέψης. Η γεωγραφία, η ιστορία και ο τρόπος σκέψεως είναι τα θεμέλια υπάρξεως της Ευρώπης.
Στο όνομα ενός «νέου κόσμου», του οποίου θα ήμασταν όλοι «πολίτες», πρέπει να διαγράψουμε την Ευρώπη ως κληρονόμο της Βίβλου, της Αθήνας, της Ρώμης; Δεν είναι αποκρουστικό να ακούγονται λυρικές εξάρσεις για δήθεν........«μουσουλμανικές ρίζες της Ευρώπης»;
Η προοπτική αυτή διεγείρει και ικανοποιεί διάφορους εκπροσώπους της πολιτικής και των μαζικών μέσων επικοινωνίας, που συμπεριφέρονται παθητικά και μιμητικά σαν πρόβατα, γιατί νομίζουν ότι βρίσκουν σ' αυτήν την εικονοκλαστική συμπεριφορά κάποιου είδους «εκσυγχρονισμό».
Σ’ αυτόν όμως τον προγραμματισμένο θάνατο ενός πολιτισμού δεν υπάρχει τίποτε το ένδοξο ή το χαροποιητικό. Ο Πολ Βαλερί αποκαλούσε την Ευρώπη «γη που εκρωμαΐσθηκε, εκχριστιανίσθηκε και υπόκειται στην πειθαρχία του ελληνικού πνεύματος». Να ισχυρίζεται κανείς, με αυτό το κριτήριο, ότι η Τουρκία είναι δήθεν ευρωπαϊκή ισοδυναμεί με απάτη. Το μόνο που δικαιολογεί την τουρκική υποψηφιότητα είναι η θέληση αυτών που θέλουν να συμπίπτει η Ευρωπαϊκή Ένωση με την εξωτερική περίμετρο του ΝΑΤΟ. Αυτή όμως θα
ήταν... αμερικανική Ευρώπη.
Υποστηρίζοντας την ένταξη της Τουρκίας, οι ΗΠΑ και η Αγγλία εξυπηρετούν δικά τους συμφέροντα
Έχοντας συνείδηση των συμφερόντων τους, οι Αγγλοσάξονες παρουσιάζονται δημοσίως ως οι πρωταγωνιστές για τη διεύρυνση της ΕΕ. Οι Αμερικανοί γιατί δεν θέλουν πραγματικά μια Ευρώπη θεσμικά ισχυρή, ικανή να αμφισβητήσει κάποτε την παγκόσμια ηγεσία τους. Άλλωστε οι Άγγλοι είχαν πάντοτε ως όνειρο μια τεράστια ζώνη ελεύθερων συναλλαγών, που ταυτοχρόνως θα διαφύλασσε την «κυριαρχία τους και τον ρόλο της Μ. Βρετανίας ως κομβικής και αναντικατάστατης χώρας στις διατλαντικές σχέσεις», όπως προείδε και αντελήφθη πλήρως ο στρατηγός Ντε Γκολ.
Επιδιώκοντας την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, οι
ΗΠΑ και η Αγγλία υπερασπίζουν συμφέροντα που δεν είναι δικά μας, γιατί στην πραγματικότητα θέλουν μ' αυτόν τον τρόπο να διαχύσουν διαλυτικά την Ευρώπη. Αυτό δηλαδή θα είναι το τέλος της Ευρώπης, γιατί θα είναι μια Ευρώπη που δεν θα έχει σύνορα. Οπότε γιατί να μην ενταχθούν τότε ο Λίβανος, οι χώρες του Καυκάσου, το Ισραήλ και η Παλαιστίνη; Εάν θέλουμε μια ΕΕ η οποία να είναι ζώνη ελεύθερου εμπορίου, όπως η NAFTA μεταξύ
ΗΠΑ, Μεξικού και Καναδά, τότε και η Τουρκία έχει σε μια τέτοια ζώνη τη θέση της, όπως επίσης η Ρωσία, η Ουκρανία, το Μαρόκο. Το ευρωπαϊκό σχέδιο όμως του Αντενάουερ και του Σουμάν ήταν σχέδιο ομοσπονδιακό. Οι ΗΠΑ και το Μεξικό έχουν πολλές ομοιότητες με την Ευρώπη και την Τουρκία. Κανένας όμως δεν προτείνει την ένωσή τους. Οι δύο αυτές χώρες έχουν μεταξύ τους μόνο σχέσεις διμερούς συνεργασίας. Η Ευρώπη πρέπει, ασφαλώς, να έχει συνεργασία με την Τουρκία. Πρέπει όμως να έχει και συνεργασία με τη Ρωσία, χωρίς να ξεχνά και τον μεσογειακό κόσμο.
Μοιρασμένη μεταξύ του Ισλάμ, του κοσμικού κράτους του Ατατούρκ, του παντουρκισμού, του εθνικισμού, της ευρωπαϊκής φιλοδοξίας και της στρατηγικής εταιρικής σχέσεως με τις ΗΠΑ, η Τουρκία πρέπει να επιλύσει μια περίπλοκη εξίσωση, με όρους συχνά
αντιφατικούς. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο ένας τούρκος υπουργός Εξωτερικών θεώρησε σκόπιμο να πει ότι «η Ευρώπη δεν είναι απαραίτητη στην Τουρκία». Ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα ήταν μια παράλογη απόφαση. Με τα 70 εκατομμύρια κατοίκων και τα 200 εκατομμύρια τουρκόφωνων, η Τουρκία θα είχε στην ΕΕ καθοριστικό βάρος. Το σύνολο σχεδόν των «καλώς σκεπτόμενων» θα εύχονταν να πουλήσουν την ψυχή τους στη μουσουλμανική Τουρκία, πιστεύοντας αφελώς ότι με τον τρόπο αυτόν θα έβρισκαν την ειρήνη.
Η Τουρκία δεν ανήκει στην Ευρώπη ούτε από την ιστορία της ούτε από τη γεωγραφία της ούτε από τον πολιτισμό της. Θα ήταν για την Ευρωπαϊκή Ένωση ένας βρόχος οικονομικός κι ένας βρόχος στρατηγικός (Κύπρος, Βαλκάνια, Κουρδιστάν, πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας). Η Ευρώπη έχει χριστιανικές ρίζες, ενώ η Τουρκία μουσουλμανικές.