Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑΘυσία στον βωμό αδηφάγων ιδιωτικών (μικρών και μεγάλων) οικονομικών συμφερόντων, που εκμεταλλεύονται με ιδιαίτερη άνεση την ένοχη αδιαφορία (συχνά και την ανοικτή συνενοχή) του κρατικού μηχανισμού, έγιναν τα δάση της Αττικής.
Αντιμέτωπες μ’ ένα τεράστιο οικιστικό κύμα που πιέζει ασφυκτικά το Λεκανοπέδιο τα τελευταία τριάντα χρόνια, οι κυβερνήσεις προτιμούν την πελατειακή ρύθμιση της ομολογημένης πολεδομικής αυθαιρεσίας από την εφαρμογή του Συντάγματος και των νόμων. Ετσι, όμως, ανάβουν το «πράσινο φως» σε κάθε είδους ορέξεις και επιχειρηματικά σχέδια πάνω σε δημόσια δασική γη.
Την απλή αυτή αλήθεια αρνείται ωστόσο να παραδεχθεί η επίσημη πολιτεία. Κωφεύοντας επιδεικτικά στις φωνές για τήρηση της νομιμότητας, επιχειρεί (ματαίως) να αποποιηθεί τις τεράστιες ευθύνες της για την ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή. Ο,τι και να λέει τώρα ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιάς για υποχρεωτική αναδάσωση όλων των καμένων δασών και κατεδάφιση των αυθαιρέτων, η πραγματικότητα τον διαψεύδει οικτρά.
Ηταν η κυβέρνησή του που το 2005 προσπάθησε (ανεπιτυχώς ευτυχώς) να αναθεωρήσει το άρθρο 24 του Συντάγματος, περιστέλλοντας κατά πολύ την έκταση και την αυξημένη προστασία των δασικών εκτάσεων. Η πρόταση να λαμβάνονται υπόψη νεότερες αεροφωτογραφίες, μετά το 1975, και όχι αυτές του 1945 και 1960, δεν πέρασε. Εάν η αναθεώρηση προχωρούσε, θα «νομιμοποιούνταν» φωτογραφικώς η καταπάτηση δημόσιου δασικού πλούτου.
Ο κ. Σουφλιάς, παρά τα όσα διαμηνύει εκ των υστέρων, ως αρμόδιος υπουργός δεν έχει κάνει το παραμικρό για τον περιοριοσμό της αυθαίρετης δόμησης, ειδικά στην πολύπαθη Αττική. Ειδικοί επιστήμονες, καθηγητές πανεπιστημίου, αρχιτέκτονες και νομικοί θεωρούν ότι η κυβέρνηση της Ν.Δ. επιδείνωσε το καθεστώς της αυθαίρετης δόμησης και οδήγησε σε τέλμα τον πολεδομικό σχεδιασμό. Πολλά προεδρικά διατάγματα για ζώνες οικιστικού ελέγχου, ειδικά για την Αττική, έμειναν στα αζήτητα, κρατώντας σε ιδιότυπη ομηρεία τους παρανομούντες ψηφοφόρους…
Στο Συμβούλιο της Επικρατείας, εκτός του Π.Δ. για ίδρυση Ζωνών Οικιστικού Ελέγχου στα Μεσόγεια (που έχει προσβληθεί από ιδιώτες) και τη Λαυρεωτική, δεν έχει προχωρήσει άλλη οικιστική ρύθμιση για την Αττική με τα εκατοντάδες χιλιάδες αυθαίρετα.
Δυστυχώς όμως για τον κ. Σουφλιά, είναι και οι ίδιες υπηρεσίες του ΠΕΧΩΔΕ που εξακολουθούν να «επιβραβεύουν» την παράνομη και αυθαίρετη δόμηση στην Ανατολική Αττική, δίνοντας οικοδομικές άδειες ακόμη και σε περιοχές που θεωρούνται επισήμως δασικές!
Εγγραφα των δύο υπουργείων αποδεικνύουν ότι συνεχίζεται έως και τώρα η μεταξύ τους κόντρα για οικοδομικές άδειες που εκδίδονται σε δάση της Πεντέλης, χωρίς την έγκριση (πράξη χαρακτηρισμού) του αρμόδιου δασάρχη! Η παράκαμψη του δασάρχη είναι, άλλωστε, μια μέθοδος αρκετά προσφιλής και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπου υπάρχει έντονη αμφιβήτηση του καθεστώτος της χρήσης γης.
Οι περιπτώσεις του Αγ. Στεφάνου και της Ανοιξης, που ξανακάηκαν στην πρόσφατη πυρκαγιά, αποκαλύπτουν τον δαιμόνιο τρόπο με τον οποίο η ίδια δημόσια διοίκηση ανέχεται, κατασκευάζει ή διευρύνει τα «παραθυράκια» της νομοθεσίας, προκειμένου να νομιμοποιηθεί η παράνομη δόμηση και να διευκολυνθούν καραμπινάτες αυθαιρεσίες σε χαρακτηρισμένες δασικές εκτάσεις. Σύμφωνα με επίσημο έγγραφο του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, που είναι αρμόδιο για την προστασία των δασών, κάποιοι στο ΥΠΕΧΩΔΕ διαβάζουν επιλεκτικά ή παραποιούν τις δικαστικές αποφάσεις, ενώ άλλοι σκαρφίζονται επέκτασεις σχεδίων πόλεων μέσα σε δασικές εκτάσεις, χωρίς την υπογραφή και έγκριση του αρμόδιου υπουργού Γεωργίας!
Αλλα έγγραφα των ίδιων υπηρεσιών προστασίας δασών του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης αναδεικνύουν την πλήρη αφασία της κυβέρνησης σε θέματα προστασίας των δασών. Οπως φαίνεται καθαρά, αν και οι αρμόδιοι είχαν ενημερώσει τουλάχιστον, από το Ιούλιο του 2008, για τις απαράδεκτες καθυστερήσεις στην πρόσληψη εποχικών δασικών υπαλλήλων, οι υπεύθυνοι υπουργοί της δεν έκαναν το παραμικρό για να επιταχύνουν τις διαδικασίες. Ετσι, οι προκηρύξεις για τις προσλήψεις των 8μηνιτών συμβασιούχων, που υποτίθεται ότι θα καθάριζαν τα δάση, έγιναν και πάλι στο τέλος της θερινής περιόδου (Σεπτέμβριος).
Το έγκλημα όμως είναι διαχρονικό. Γιατί όλες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης αρνούνται να προσχωρήσουν στη σύνταξη του εθνικού δασολογίου, την κατάρτιση και την επικύρωση των δασικών χαρτών, όπως απαιτεί το Σύνταγμα. Τα τελευταία χρόνια, αντίθετα, έχει δοθεί προτεραιότητα στη σύνταξη του Κτηματολογίου. Ισως επειδή πιθανότατα οι οικονομικοί πόροι από την Ε.Ε. δεν επαρκούν, προκρίθηκε η καταγραφή των ιδιοκτησιών αντί του δασικού πλούτου της χώρας. Το τραγικό αποτέλεσμα της επιλογής αυτής είναι οι δασικές υπηρεσίες να μη γνωρίζουν επαρκώς τις εκτάσεις που επιτηρούν και να μην έχουν τα μέσα για την αποτελεσματική προστασία τους.